Hazirsak basliyoruz…

Bu blog 3 arkadaşın yazılarından, hayatlarından ve duygularından oluşuyor demiştik tanışma yazımızda. İlk yazımızı hep beraber yazalım, birlikteliğimizi simgelesin istedik ve oturduk yan yana, sırasıyla Elif, Esra ve ben, İstanbul’dan Londra’ya geliş maceramızı yazdik. Birer birer keyifle okuyacagınızı umduğumuz ilk yazımız asagida. Hazırsak başlıyoruz…

Elif Londra yolcusu:

Insanin hayatinda, gozu kapali dunyanin obur ucuna gidebilecegi, sirtini dayayabilecegi, sevdigi, guvendigi, hayati paylastigi birisinin olmasi harika. Iste bizim Londra hikayemiz boyle basliyor.

79112F98-21E5-4EC7-8EC6-49ED3554F0F5

“Elif, hatirliyor musun ben bir sene once Linkedin den Ingiltere‘de bir sirkete basvurmustum?“

„Evet?“

“Bugun beni arayip gorusmek istediklerini soylediler.”

Ben hafif supheci, „Yok artik, bir sene sonra mi donuyorlar basvurdugun pozisyon icin? Hem Ingiltere’de calisma iznine ihtiyacin oldugunun farkindalar mi?”

“Evet farkindalar, henuz detaylari konusamadik, mulakat icin Ingiltere’ye cagiriyorlar ama ucak biletini bizim almamiz gerekecek, sence gideyim mi?“

“Tabii ki git! isi alamasan bile, Ingiltere’de bir is gorusmesi tecruben olmus olur ”

6 Ocak 2012, evlilik yildonumumuze 2 hafta kala, Berk Brighton’da is gorusmesine gidiyor.

Ben domuz gribiyim, evet domuz gribi, ve sevdigim adam, hani su sirtimi dayadigim, beni birakip baska bir ulkeye is gorusmesine gidiyor… Saka saka… Bu halde seni birakamam, gitmeyeyim, zaten oylesine gidiyorum olmayacak bu is dedi defalarca ama ben gitmesi icin israrci davrandim. Cunku bazi sanslar hayatta insanin eline bir kere gecer.. Sonra domuz gribi, o, bu, su derken, bir bakmissin tren kacmis…

Berk Londra’dan bildiriyor. Gorusme iyi gecmis, 2 saat sohbet etmisler. Sohbet? Is gorusmesine gitmemis miydi bu adam? Bu iyiye isaret olabilir mi?

24 Mayis 2012, Londra’ya giden ucaktayiz… Sevdiklerimiz, arkadaslarimiz, ailemiz hepsi geride biraktigimiz sehirde kalmis, biz yeni bir hayata yelken aciyoruz. Heyecanliyiz.

Ucak yere inmesine ragmen, bulutlarin ustunde olma hissi, uzunca bir sure bizimle kaliyor. Londra maceramiz basliyor…


Esra Londra yolcusu:

Eylul 2009 krizinin tam ortasinda mis gibi isimi birakip sadece “ozlem” ve “Bruksel’den sikilmis olma duygusu” ile Turkiye’ye donus karari aldigimda benim disinda neredeyse herkes mutsuzdu dondugume … O zamanlar cok kararli ve Turkiye’nin durumundan umitliydim… daha iyiye gidiyor gibi gelmisti (nereden bu cikarimi yaptiysam, herhalde Bruksel’den oyle duruyordu …)

esra1

Mayis 2013: Soner ile o zamanlar evli degiliz, dedi ki … “bir gun yurt disina tasinacak olursam, sadece hayat arkadasimla tasinirim… o zaman da neresi oldugu onemli degil,her yere varim” …

Mart 2015 : O gunlerden biriydi … bilirsin iste ; yorucu bir is gunu ve trafikte gecirdigim 2 saatten sonra, aksam yemek hazirlarken kendi kendime soyleniyorum. Soner geldi (artik evlenmisiz) „hadi dedim gidelim, o zaman bu zaman…Elif aradi, daha once konustugumuz 2 rol ya ulke ya rolun icerigi sebebiyle ilgimi cekmemisti ama bu rol cok severek calisacagim bir rol. Hem Londra’da… sen de orada rahatlikla is bulabilirsin. Ne dersin?”

“Bakariz” dedi Soner, “sen bir basvur, opsiyonlarimizi degerlendirelim” (adam muhendis! Hayal kurmadan once bile tum verileri gormek istiyor)

Agustos 2015 : Istanbul – Londra ucagi icin Ataturk Havalimanindayiz… Tum sevdiklerimiz, ailemiz, arkadaslarimiz bizi ugurlamaya gelmis… onlari geride birakmanin hafif buruklugu ve hayatimizda yeni bir sayfa acmanin heyecani ile pasaport kontrolunden geciyoruz…


Burak Londra yolcusu:

Vodafone Türkiye’de çalıştığım bir gün Ülkü eve geldi ve ‘Burak, terfi ettim, direktör oldum…’ dedi, hala dün gibi hatırlıyorum, tam çığlık atacağım, Ülkü : ‘ama’ dedi, yuh dedim içimden yine mi bir ama, bir engel, ne zaman rahatlayacağız biz. Evet ‘ama’ nın arkasından bizi tam 1 ay düşündüren bir süreç, Ülkü terfi edecekti ama Unilever Moscova HQ’daydı yeni görev yeri.

En zor ülkelerden birisiydi Rusya, o Moskova Unilever’de, ben Vodafone’da İstanbul’da, kara kara düşünüyoruz çünkü görev 18 ay süreli, benim istifa etmem ve Moskova’ya gitmem anlamsız çünkü 18 ay sonra ne yapacağım, Vodafone’a deli gibi bağlıyım, çok güzel bir ekibim var ve İşe Alım’ın başındayım, bundan iyisi şamda kayısı yani.

Neyse, biz tam 1 ay düşündük. Özetle, bu bir fırsat, çok zor bir süreç ancak Ülkü’nün kariyerinde büyük bir açılım, kızımız Eylül 3 yaşında, Uluslararasi Okula gidecek, Ülkü expat olacak falan derken 1 ay sonra biz tamam dedik. Önce 1 haftalığına ev okul bulmak için gittik, 1-2 ay sonra da bir baktık ilk hafta ben, Ülkü ve kızımız Eylül Moskovadayız. Ben bir hafta kaldım döndüm. Allah razı olsun Pınar Hanım (Vodafone İK Direktörü) esneklik gösterdi ve ben ayda 2 kere 8 gün Moskova’dan çalıştım.

Bir plan daha yaptık ama ben harap vaziyetteyim, kızım ve eşimden ayrı kalacağım, artık 1 hafta var, Moskovaya onlarla gittim ama onlarsız İstanbul’a döndüm, dönüşte uçakta çaktırmadan ağlıyorum.

Yeni planımız, Ülkü Moskova görevini (resmen mission impossible gibiydi) bitirmeden ben Vodafone Londra ofisinde bir role geçececeğim, Ülkü’nün de Londra’ya gelişi hızlanacak ancak ortada ne rol var ne yumurta. Bunları yaşadığımız zaman 2013 Ocak.

15 ay boyunca İstanbul-Moskova ayda 2 kere git gel, her ay 2 defa sevin, ama günlerce özle. Her buluşmanın ardından ayrılık çok kötü bir deneyimdi hem benim hem kızım hem Ülkü için. Her gittiğimde 30-40 kilo organik sebze meyve taşıdım aileme, tabi o zamanlar Rusya krizi yoktu, giriş çıkış kolay.

Aradan tam 15 ay geçti ben İngiltere’de Vodafone’da bir role başvurdum ve çok hızlı bir şekilde kabul edildim. Artık Londra yolcusuyuz ama benim için farketmezki, ha Londra-Moskova, ha İstanbul-Moskova ailem yanımda değil. Son aylarda 2-3 tane Londra seyahatim olduğundan Moskova ya gidişlerim azalmıştı.

Neyse çok uzatmadan, ben Londra’ya gittim sonunda, çok güzel bir başlangıç olmasa da ailem de ilk hafta benim onlara yaptığım gibi, beni yanlız bırakmadılar ve Londra’da çok güzel bir hafta geçirdik. Sonra onlar döndü, yine hüzün ama bu sefer az kaldı, onlar da Londra’ya gelecek heyecanı! Tabi hiç kolay olmadı, tam 5 ay sonra kavuştuk, Eylül 2015 başında artık Londra’daki evimize 3 kişi olarak ilk girişimizi görmeliydiniz.

Unutmadan, İstanbul’dan Londra’ya gelirken çok güzel uğurladı beni arkadaşlarım, bana unutamayacağım şekilde veda ettiler. Resmen günlerce uğurladılar beni, hiç unutamadığım ise, sevgili İşe Alım ekibim tam kadro benimle havaalanına gelmeleriydi, İstanbul’dan Londra’ya ne zaman gitsem hep bu resim aklımda!

burak

Sevgilerimizle

Elif&Burak&Esra

neredekalmistikco@gmail.com

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s