Bir Dilek Tut

Telefonum caliyor, Leo’nun yuvasindan ariyorlar, vucudunda daha once hic gormedikleri turde bir dokuntu oldugunu,   hastaneye goturmemiz gerekebilecegini soyluyorlar. Leo’nun keyfi yerinde, atesi yok, kosup oynuyor. Oncelikle mahallemizdeki aile hekiminin yanina ugruyoruz. Duymayi bekledigim bunun viral bir dokuntu oldugu ve endiselenecek birsey olmadigi…

Aile hekimi, Leo’yu muayene ettikten sonra, kendisinden daha tecrubeli bir doktora danismak istedigini soyluyor. Gelen doktor, Leo’nun uzman bir pediyatrist tarafindan gorulmesi ve belli testler yapilmasi gerektigini soyluyor. Buradaki saglik sisteminde aile hekiminiz ileri tetkik yapilmasi gereken bir rahatsizliginiz varsa bu tetkikler icin durumun aciliyetine bagli olarak sizi hastanelerin ilgili birimlerine yonlendiriyor. Bu doktordan aldigimiz referans mektubu ile hastanenin pediyatri bolumunun yolunu tutuyoruz. Gider gitmez, Leo’nun tansiyonuna bakiyorlar, ardindan kan testi yapmak istiyorlar.

9E353B6E-1124-46FD-B3AA-4AF4A6DF5F56.jpeg
Leo kan sonuclarini beklerken

Doktor birkac saatlik bir bekleme surecinin ardindan elinde test sonuclariyla geliyor.

“Buyrun sizinle bos bir odaya gecelim, test sonuclariyla ilgili sizinle konusmak istiyorum.” Berk o sira arabadan birseyler almaya gitmis, yalnizim…Doktor soze, “Leo’nun kan sonuclari ile ilgili size aciklamam gereken bir durum var” diye girdiginde, o odada yalniz olmamam gerektigini hissediyorum. Tam o sirada kapi aciliyor, odaya Berk giriyor.

4C298F04-8D61-45B5-99D4-329975E1C508.jpeg
Leo’nun kan testinin sonuclarini ogrendigimiz oda

Doktor Leo’da bir kan anomalisi tespit ettiklerini anlatmaya basliyor.

Cocugu olanlar bilir, cocugunuz oldugu andan itibaren, hayat sekil degistirir. Mutlulugun tanimi baskalasir. Muthis bir coskuyla ve endiseyle dolup tasarsiniz. Doktor bize bu haberi verdiginde derin bir bosluga dustugumu hissettim. En zayif oldugum yerden vurulmustum. „Hayat Guzeldir“ felsefem, pozitif bakis acim bir anda yerini muthis bir karanliga birakti… Ve aklimizda saniyeler icinde beliren binlerce soru… Bu durum gecici mi? Tedavisi var mi? Bundan sonra Leo’yu neler bekliyor? Biz bu sorularin cevaplarini ararken, Leo herseyden habersiz, eline tutusturdugumuz telefonda cizgi film izliyor.

Doktor bize hastalikla ilgili daha detayli bilgi iceren bir kagit veriyor. Sorularinizin cevaplari bu kagitta yazili. Ayrica bu cok ender rastlanan bir anomali oldugundan (100000 de 3) Leo’yu Ingiltere capinda yurutulen bir arastirmaya dahil etmek istiyoruz tabii izniniz olursa, kagitlari imzaliyoruz. Hastaligin tedavisi yok, sebebi bilinmiyor… Anomali ozellikle kucuk cocuklarda zaman icinde cogunlukla geciyor. Ancak durumu yakindan takip etmemiz gerekli, o sebeple her hafta hastaneye gidip kan vermesi gerekiyor.

Leo doktorlari ve hastane ortamini cok seviyor.

Kan alinirken ayni hisleri tasidigini soyleyemem elbette ama cocuklar oyle buyulu varliklar ki, az evvel canlarini acitan hemsireye donup gozlerinde hala bir damla yas varken gulumseyerek tesekkur edebiliyorlar. Bir de kan alma islemi bittikten sonra, ya kucuk bir oyuncak ya da yapistirma ile cocuklarin gonlunu aliyorlar

30843A91-83B9-4F8E-98DA-62446E986AB5.jpeg

Leo’yu bu hastalik suresince cok iyi korumamiz gerekli. Ozellikle kafasini carpmasi, bir yerinin kesilmesi vb durumlar kanama riski teskil ediyor. Kafam karmakarisik, eve dondugumuzde dunyadan kopmus bir sekilde, Google’da hastaligi arastirmaya basliyoruz. Yaptigimiz en buyuk hatalardan biri bu, cunku google size dunya uzerindeki butun ihtimalleri siraliyor ve biz ister istemez en kotusunu dusunuyoruz. Bu sirada yakin bir arkadasimin yardimi ile Turkiye’deki doktorlara durumu danisiyoruz. Meric bana surekli bilgi veriyor. Iki ulkenin yaklasimlarinda farkliliklar var. Bu ikilemi daha once de yasadigimiz icin biliyoruz. Turkiye’de cogu grip vakasinda doktorun antibiyotik verdigi durumlarda burada doktorlarin tutumu, viral enfeksiyon gibi gorunuyor bekleyelim atlatacaktir, seklinde oluyor. Ancak soz konusu boyle ender rastlanan bir rahatsizlik olunca, bu belirsizlik bizi daha da mutsuz ediyor. Bunu takip eden gunler kendimizi cok caresiz hissediyoruz. Sonra kendimize bunun cok da kotu bir rahatsizlik olmadigini, gecici olabilecegini hatirlatip kendimizi rahatlatmaya calisiyoruz. Cok faydasi oldugunu soyleyemem, genel olarak gerginiz… Leo’nun dusmemesi icin elimizden geleni yapiyoruz. Ancak 2.5 yasinda bir cocuga neden kosmamasi gerektigini anlatmak cok kolay olmuyor.

Bu sirada ozel saglik sigortamiz araciligiyla bir pediyatrik hematologdan randevu aliyoruz. Hem ikinci bir fikir almak, hem aklimizdaki yuzlerce soruyu danismak uzere. Devlet hastanesindeki pediyatrist cok ilgili ve tum sorularimizi yanitlamaya acik olmakla birlikte bu alanda uzmanligi yok. Bir de Turkiye’de ozel doktor muayenehanesine alistigimiz icin konunun uzmani doktoru bulmusken ona da danismak bize daha guvende hissettiriyor.

Doktor Leo’yu muayene ediyor, devlet hastanesinin koydugu teshisi dogruluyor. Sorularimizi yanitliyor. Leo’yla bir sure  evde vakit gecirmemiz icin rapor yaziyor. Cocugu travmatize etmeye gerek yok, 6 hafta sonra gelin kan degerlerine tekrar bakalim atlatacagina inaniyorum diyor. Leo’yla bir haftayi evde geciriyoruz.Is ve ozel hayatim arasinda parcalandigimi hissettigim bu donemde Leo’yla evde olmak bana cok iyi geliyor.

Gozum surekli uzerinde, dokuntu var mi, dis etleri kaniyor mu, riskli bir hareket yapiyor mu, ya duserse derken, sakinan goze cop batar misali, disarida dumduz yolda yururken, Leo dusup kafasini kaldirima carpiyor.

Hastanenin acilindeyiz, doktor beyin kanamasina karsi temkinli, bazi gozlemler yapacagini, kan degerlerine gore gerekli gorurse tomografiye girmemiz gerektigini soyluyor. Sanki bir ucaktan atlamisim ve parasutum acilmamis gibi, kendimi yere cakilmak uzere hissediyorum… En zoru da bu tip bir durumda cocugunuzla ilgilenen tek bir doktorla degil, acilde bulunan farkli doktorlarla muhattap olmak. Dolayisiyla oncelikle herhangi bir sey atlamamak uzere ve doktorun gerekli degerlendirmeyi yapabilmesi icin (sistemde bu bilgilerin hepsi yer almasina ragmen) en bastan hastaligi ve yasadiginiz durumu tum detaylari ile aktarmaniz bekleniyor.

Neyseki gozlemler ve kan sonucu neticesinde tomografiye gerek kalmadan bu kazayi hafif atlatiyoruz. Bir sonraki hafta alinan kan neticesi daha iyi… Devlet hastanesindeki doktorla yapilan test sonucuyla ilgili aksam 7 de whatsapp dan yazisiyoruz. Bunu ozellikle belirtiyorum cunku ozel / devlet ayrimi olmaksizin, doktorlar oldukca ilgili ve ebeveyn olarak sizin endiselerinizin farkindalar ve sorularinizi cevaplamayi onemsiyorlar.  Bu konusma neticesinde doktor artik daha az endiselenmemizi, durumun iyiye dogru gittigini soyluyor…

Gozlemlere devam edecegiz ama hayat yavas yavas normale donuyor. Leo’yu yuvaya gondermeye basliyoruz. Montunun arkasina keceli kalemle “tirmanmama ve kosmama izin vermeyin” yaziyorum.

596C34C1-B595-45F5-95AA-C9DD6BF42F42.jpeg
Herhalde bu montla Leo’yu gozden kacirmazlar ☺️

Yuvayla almamiz gereken onlemleri konusuyoruz. Onlarin destegi ve durumu anlamalari onemli. Cunku hayat normale donmek zorunda…

Bu tecrube bana birkac onemli sey ogretti, izninizle bunlari paylasmak istiyorum:
– Ingiltere’deki saglik sistemi TR dekinden cok farkli, cocugunuzla dogumundan itibaren ilgilenen tek bir pediyatrist yok. Cocugunuz hasta oldugunda, kayitli oldugunuz klinikteki aile hekimine gitmeniz bekleniyor. Eger bu aile hekimi gerekli gorurse sizi devlet hastanesindeki uzman doktorlara ya da ozel saglik sigortaniz varsa ozel doktora yonlendiriyor. Eger surekli ayni pediyatristi gormek istiyorsaniz, ozel saglik sigortasi yaptirip iyi bir doktor bulmanizi oneririm. Ancak bu kosulda bile oncelikle aile hekiminden bu ozel doktorla gorusmek icin referans almaniz gerekli, bu ozellikle sigorta sirketlerinin talep ettigi bir prosedur, yoksa ozel doktor size istediginiz an referansa gerek duymadan randevu veriyor. Ayrica takip eden randevuler icin ayrica referans mektubu almaniza gerek yok.
-Hayatta herseyi kontrol edemiyorsunuz. Gozumun onunde Leo dusup yere kafasini carptiginda bir an gerceklikten koptugumu hissettim. Berk’le birbirimize donup, hayir boyle birsey olmus olamaz dedik ama oldu… Ne olursa olsun sakin kalmaya cabalamak onemli.
-Devlet hastanesindeki doktorlar ve personel muhtesemler… Islerini buyuk bir ozveriyle yapiyorlar ve cocuklarla aralari cok iyi. Testlerin sonuclari ozele gore daha gec cikiyor ve bu sebeple hastanede saatleriniz geciyor ancak bizim ornegimiz de oldugu gibi uygun gorduklerinde sizi eve yollayip aksam 7 de arayan doktorlar da var. Hayattaki en zor meslek, doktorluk!
-Hastaliklari mumkunse Google da aratmamak ve guvendiginizi hissettiginiz bir doktor buldugunuzda olayi daha fazla kurcalamamak gerekiyor. Doktorlarin da her meslekte oldugu gibi, ayni duruma farkli yaklasim ve yonlendirmeleri olabiliyor ve bu cocugunuz icin en dogru mudahelenin ne oldugu konusunda kararsizliga dusmenize ve daha fazla strese girmenize sebep oluyor.
-Hastanelerde cocuklara ozel acil bolumleri var, burada sadece cocuklara bakiliyor. Bu birimlerde muhakkak bir pediyatrist oluyor. Ancak haliyle vakalari risk seviyelerine gore goruyorlar. Dolayisiyla 39 atesi olan cocugunuzla acile gittiginizde, once bir hemsire sizi on degerlendirmeye alip, burada gerekli gordugu ilk mudaheleyi yaptiktan sonra, bir doktorla gorusmek icin bekletiyor. Bu bekleme suresi acil in kalabaligina gore 2 saati bulabiliyor ve bu sureyi diger hastalarla ayni bekleme salonunda geciriyorsunuz.
-Eger acil bir durumunuz yok ve hastaneye referans mektubu ile gidiyorsaniz, aile hekiminden mektubu ilgili departmana yazmasini rica edip, direk o departmanla gidip gorusebiliyorsunuz. Bu da bekleme suresini ortadan kaldiriyor.
-Hastaneler buyukler icin endise verici, cocuklar icin eglenceli yerler. Bir suru oyuncak, kitap, temali odalar, oyuncak evler ve oyun parki var. Hatta bu odalarin duzenlenmesinden ve hergun cocuklara farkli aktiviteler yaptirmaktan sorumlu cocuk gelisimi uzerine egitim almis oyun uzmanlari var.  Leo hastanede o kadar keyifli zaman geciriyor ki eve donmek istemiyor.


– Hastaneden eve dondugumuzde Leo’ya oyuncaklarinin bir kismini hastaneye bagislayabilecegimizi boylece diger cocuklarin da hastanede gecirdikleri sure boyunca onun kadar guzel zaman gecirebilecegini soyluyoruz. Leo birlikte sectigimiz oyuncaklari hastaneye kendisi teslim ediyor.
– Ozellikle cocugunuz hastaysa, hayatta geriye kalan hersey cok anlamsiz geliyor. Bazen yataktan kalkip ustunuzu giymek bile istemiyorsunuz. Hayattaki diger tum rollerinizden siyrilip (is, es, arkadas vb.) sadece anne olmak istiyorsunuz. Ama hayat sizden diger rolleri de oynamanizi talep ediyor. Bu noktada destek istemek cok onemli. Ben en buyuk hatayi hep guclu gorunmeye cabaliyarak yaptim. Siz yapmayin…
-Hayatta pozitif kalabilmek icin cabalamak onemli ancak pozitif olamadiginiz zamanlarda kendinizi suclamayin, destek isteyin, endiselerinizi paylasin, konusun. Hayatimda ilk kez duygu ve dusuncelerime yon verememenin ne demek oldugunu ogrendim, oldukca yorucu, karanlik ve uzuntu verici bir tecrubeydi benim icin. Neyseki ben dustugumde yanimda beni kaldiracak sevdiklerim vardi.
-Leo’nun rahatsizligini ogrendikten 3 hafta kadar sonra daha onceden planladigimiz bir Isvicre seyahatimiz vardi. Tip dunyasi ve annem karsi karsiya kaldilar 🙂  Tip dunyasi gidebilecegimizi, annem ve benim annelik icgudulerim gitmememiz gerektigini soyledi. Tip dunyasina guvenmeyi, gereksiz endiselere teslim olmamayi sectik. Iyi ki gitmisiz, dostlar bize iyi geldi.


Elbette bu surecte dusunmemem gereken cok kotu seyler de geldi aklima, bu ihtimallerin bizim icin olmasa bile baska ailelerin hayatinda olmasi beni derin bir mutsuzluga surukledi… Iste bu anlarda insana umut veren, gulumseten bir organizasyondan bahsederek yazimi sonlandirmak istiyorum. „Make a Wish Foundation“ sanirim Turkiye’de “Bir Dilek Tut” olarak biliniyor. Bu organizasyon hayati tehlikesi olan bir hastalikla mucadele eden cocuklarin hayallerini gerceklestirmek icin calisiyor. Kurulus hikayesi her ne kadar acikli bir hikaye de olsa, aslinda o trajedinin icinde mutluluk yaratan bir organizasyon. Hayat cok kirilgan, bazen en buyuk mutlulugun saglikli bir cocugunuz olmasi oldugunu unutuyoruz.

Leo gecen hafta itibari ile hastaligi tamamen atlatti. Bu satirlari yazarken icimdeki endisenin tamamen yok oldugunu soyleyemeyecegim. Sanirim cocuk buyutmek omur boyu tasimaya hazirlikli olmaniz gereken bir endise ve asiri mutluluk hali…  Yeni yila cok kirilgan oldugunu bildigimiz bir mutlulukla giriyoruz.

650BF4A0-DB48-476F-93CF-85AC68B388E3.jpeg

Bugün canın çok sıkkın
Herşey sana zor geliyor
Olabilir
Bugün aşkın bitmiş
O seni terkedip gitmiş
Olabilir
Sanki
Sen hiç bilmediğin
Bir kaos içindesin
Kimbilir
Günlerin getirdiği
Senin yitirdiklerin
Sanki hiç umut yok
Çok yorgunsun

Ne olursa olsun
Yaşamaya mecbursun
Ne olursa olsun
Yaşamaya mecbursun

Bugün duyduğun haberler
Sana utanç veriyor
Olabilir
Bugün din ve ırk uğruna
Cinayet işleniyor
Olabilir
Mostar köprüsü çökmüş
Neretva ne kadar üzgün
Kimbilir
Günlerin getirdiği
Açlık gözyaşı
İnsan hep umut eder
Biliyorsun bunu
Ne olursa olsun
Yaşamaya mecbursun
Ne olursa olsun
Yaşamaya mecbursun

Reklamlar

7 Comments

  1. Çok geçmiş olsun! Bir an önce mutlu sonu okumak istemiştim, neyse ki dilediğim gibi oldu. Tüm çocuklar sağlıklı olsun..

    Beğen

  2. Çok geçmiş olsun. Yazının başında şu an yaşadığınız bir süreç olarak düşünmüştüm, yazının sonlarına doğru bu süreci atlatmış olmanıza sevindim.
    Mutlu ve sağlıklı bir hayat dilerim, başta leo olmak üzere hepinize.
    Not: yazılarınıza yorum yapmasam bile düzenli okuyorum rss’den.

    Beğen

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s